Het Utrecht Law College, kortweg ULC, is een Honours College, het tot nu toe enige rechtswetenschappelijke college in Nederland. Dat klinkt allemaal heel leuk en aardig, maar wat houdt dat in? Het ULC is niet zomaar een opleiding, het is een verzwaarde opleiding, speciaal voor  mensen die echt wat extra’s uit hun studie willen halen. Mensen die ervoor gaan, ambitieus zijn en willen knallen tijdens hun studie Rechten.  Sirius is de studievereniging waar alle ULC’ers lid van zijn. Binnen Sirius worden door en voor studenten, in commissies, de activiteiten georganiseerd die het verschil maken tussen het ULC en de reguliere opleiding Rechtsgeleerdheid.

Feiten & Fabels

Om het ULC binnen te komen, moet je minstens Cum Laude slagen
Fabel! Om het ULC binnen te komen moet je een doorzetter zijn en echt voor je studie rechten willen gaan. Dit blijkt niet alleen maar uit je cijferlijst van de middelbare school. Een mooie lijst kan natuurlijk helpen om aan te tonen dat je keihard kunt werken, maar dat is niet het enige wat voor je pleit. Doe dingen, beoefen hobby’s, werk, zorg dat je je woordje klaar hebt. Je hoeft echt niet Cum Laude te slagen of bizarre dingen gedaan te hebben om binnen te komen bij het ULC. Gemotiveerd zijn is het allerbelangrijkst en er zijn vele manieren om aan te tonen dat je die eigenschap absoluut bezit.

Het ULC is een andere opleiding dan rechtsgeleerdheid
Veel mensen denken dat je aan het ULC andere dingen leert dan bij de gewone opleiding rechten in Utrecht. Dit is niet waar, je hebt precies dezelfde vakken en tentamens. Wat wel anders is, is dat je verdieping zoekt tijdens je studie. Dit kan natuurlijk ook bij de gewone studie rechten, maar bij het ULC wordt deze verdieping je standaard aangeboden. Studievereniging Sirius, helemaal gerund door ULC’ers, organiseert van alles, van inhoudelijke tot sociale activiteiten. Het is de bedoeling dat je ook zelf dingen onderneemt en organiseert. Er worden bijvoorbeeld modules georganiseerd, zodat je over bepaalde onderwerpen meer kunt leren. Hier zitten geen tentamens aan verbonden. Ook worden vele excursies, reizen en bijvoorbeeld extra pleitoefening georganiseerd. Allemaal door ULC’ers zelf dus! Je ontvangt als je het ULC succesvol hebt afgerond je bachelordiploma in Rechtsgeleerdheid, maar krijgt daarnaast ook een speciaal certificaat ter bevestiging van je afronding van het Utrecht Law College.

Het ULC is een Engelstalige opleiding
Dit is wederom een fabel. Vanwege de naam denken veel mensen dat het Law College een Engelstalige opleiding is, iets soortgelijks aan het University College. Dit is niet waar, je studeert aan het ULC gewoon Nederlands recht.

Op het ULC zitten alleen maar mensen die hele hoge cijfers willen halen
Of dit een feit of een fabel is, is niet echt te zeggen. Gemiddeld halen ULC’ers nou eenmaal hoge cijfers, maar bij de killertentamens hebben ook ULC’ers het moeilijk en worden er vele uurtjes in de bibliotheek doorgebracht. Het studeren gaat echt niet vanzelf. Er zijn ook gewoon ULC’ers die een keer een vak niet halen en dan word je niet meteen ont-ULC’d. Als je echter walgt van hoge cijfers en een echt zesjespersoon bent, is het ULC wellicht niet de plek voor jou.

Het ULC is een sekte, iedereen gaat alleen maar met elkaar om
Misschien zitten we nog in de ontkenningsfase, maar wij beschouwen het ULC echt niet als sekte! Je studeert met elkaar, maar hebt nog genoeg vrije tijd over om andere mensen te leren kennen, zoals bij een sport- of studentenvereniging. Je maakt oprecht vrienden voor het leven aan het ULC (dit gaat ook sneller dan bij de reguliere opleiding rechten, omdat je elkaar simpelweg ook heel veel buiten de werkgroepen ziet door de extra activiteiten), maar iedereen heeft ook zijn eigen niet-ULC vrienden. ULC’ers gaan ook gewoon om met andere rechtenstudenten, je doet immers allemaal dezelfde studie, met dezelfde moeilijke tentamens om over te praten en om elkaar mee te helpen.

Wat voor mensen studeren er dan aan het ULC? Het leuke is dat er geen stereotype ULC’er te vinden is. Er zijn ontzettend veel verschillende types te vinden binnen het ULC, hetgeen zorgt voor een variatie aan persoonlijkheden en discussie. Je hoeft je dus niet af te vragen of jouw persoonlijkheid en interesses wel bij het ULC passen. Zolang je een passie hebt voor het recht en alles uit je studie wil halen, zit je goed! Twijfel je toch nog of er niet alleen nerds op het ULC zitten? Lees dan de intervies met Nikki, Quirine en Hugo en vergelijk een paar van de verschillende type studenten op het ULC.

Nikki, het verenigingsmeisje

Heel veel feestjes, ontgroeningen en een jaarclub vormen: vele studenten worden lid van een studentenvereniging, waar deze dingen bij horen. Op het ULC vind je zat studenten die lid zijn van een studentenvereniging. Sommigen worden lid in het eerste jaar, anderen later. Maakt het nog uit waar? Het antwoord op die vraag kenmerkt de veelzijdigheid aan persoonlijkheden binnen het ULC. Het corps, UVSV, Veritas, Unitas of roeiverenigingen, binnen elke vereniging zit wel een ULC’er. Ik vraag er meer over aan Nikki, eerstejaars ULC en lid van UVSV, de vrouwelijke variant van het corps.

Hoe omschrijf je zelf het hokje waarbinnen ik je heb ingedeeld?
Ik weet eerlijk gezegd niet of dit type heel anders is dan de gemiddelde ULC’er. Er zitten heel veel verschillende mensen op het ULC en ook binnen een vereniging. We zijn ook maatschappelijk betrokken, we gaan bijvoorbeeld met de vereniging protesteren (tegen de bezuinigingen, red.). Dit type is op zoek naar nieuwe contacten, ook buiten de studie. Daar is een vereniging immers voor.

Waarom heb jij besloten je aan te melden voor het Utrecht Law College?
In de vierde heb ik die keuze al gemaakt. Op een open dag zag ik ergens op het programma de naam ‘Utrecht Law College’ staan, ik wist niet wat het was, maar ik heb me toen maar aangemeld voor een lezing. Na afloop van de lezing wist ik dat ik naar het ULC wilde! Ik wist namelijk zeker dat ik rechten wilde studeren maar ik doe ook graag dingen naast mijn studie. Bij het ULC krijg je die kans, met de modules ga je in op onderwerpen die je in het onderwijs niet behandeld en met verschillende commissies kan je jezelf ontplooien. Ik wilde dat ook, ik deed op de middelbare school al verschillende dingen naast de lessen en op het ULC kon dat weer. Ook het ‘community-idee’ sprak mij aan. Je bent minder een nummer en iedereen kent elkaar. Daarna ben ik natuurlijk nog wel de ULC-meeloopdag gaan doen, meerdere malen zelfs, maar dat was alleen maar een extra bevestiging.

Wist je toen ook al dat je lid wilde worden van een vereniging?
Ik ging als enige van al mijn vriendinnen naar Utrecht, dus daarom wist ik wel al dat ik lid wilde worden bij een vereniging, ik wilde namelijk snel nieuwe mensen leren kennen, ook buiten mijn studie. Toen ik de meeloopdag volgde, werd ik toevallig begeleid door een meisje dat lid was van UVSV, dat was voor mij de bevestiging dat je het ULC kon combineren met een vereniging.

Is het ULC echt goed te combineren met het lid zijn van een vereniging?
Ja, het kan echt. Het heeft puur en alleen te maken met je eigen discipline. Ik werk bijvoorbeeld ook nog! Afgelopen week heb ik vier keer gewerkt, terwijl ik ook twee tentamens had. Dan moet je maar een dag van acht tot tien in de bieb zitten. Het eerste halfjaar is vooral een gekkenhuis, naast je plekje vinden in Utrecht moet je ook een jaarclub vormen en je studie op orde krijgen. Je hebt dan ook vaak twee dingen op een avond, bijvoorbeeld ULC-café en jaarclubavond. Dat is soms wel lastig, maar dat is echt alleen het eerste halfjaar. Daarna is het ook echt meteen veel rustiger.

Merk je dat er verschillen zijn tussen rechtenstudenten die lid zijn bij een verneniging en ULC’ers die dat niet zijn?

Het is natuurlijk moeilijk om voor iedereen te spreken, maar wat ik wel echt merk, is dat mensen die én het ULC doen, én  er iets naast doen, bijvoorbeeld een studentenvereniging of (top)sport, een bewuste keuze maken en daardoor extra gemotiveerd zijn. Je denkt niet: ‘oh, laat ik dat maar even doen’, je weet dat het druk gaat worden en daar kies je voor. Op die manier voel je een soort extra stok achter de deur. Maar qua cijfers merk ik dus echt geen verschil! Er zijn meisjes in mijn jaarclub die geen ULC doen, maar hogere cijfers halen voor de rechtententamens dan de meisjes die wel ULC doen.

Zit je als verenigingslid in hart en nieren standaard brak in je werkgroep of bij college?
Nee, zeker niet. Je houdt je wel in als je weet dat je de volgende dag vroeg moet beginnen en we feesten echt niet elke dag. In het begin had ik een heel chill rooster, ik hoefde op zijn vroegst om elf uur te beginnen. Dat maakte het allemaal wat makkelijker natuurlijk. Verder merk ik echt geen verschil, er zijn zat mensen uit mijn werkgroep die niet bij een vereniging zitten en alsnog even brak als ik in de werkgroep zitten. We blijven allemaal studenten natuurlijk.

Trek je binnen het ULC vooral op met andere verenigingsleden, of valt dat wel mee?
Nee, dat valt wel mee. Alle ULC’ers hebben wat gemeen, ongeacht een studentenvereniging of niet. Mijn beste vriend bijvoorbeeld, ken ik van ULC en die zit niet bij een studentenvereniging.

Heb je eigenlijk al je tentamens tot nu toe gehaald?
Nee, helaas heb ik het tentamen rechtsgeschiedenis niet in één keer gehaald, de herkansing gelukkig wel.

Had je dat tentamen wel in één keer gehaald als je geen lid was geworden?
Haha, nee, het was mijn eigen schuld, ik was te laat begonnen

Quirine, de actieve ULC’er

Als ULC’er wordt er meer van je verwacht dan bij de reguliere rechtenopleiding. Er wordt verwacht dat je je inzet voor je studie én voor je medestudenten door bijvoorbeeld activiteiten te organiseren of activiteiten, georganiseerd door medestudenten, bij te wonen. Sirius is de vereniging waar iedere ULC’er automatisch lid van wordt en waar vanuit alle activiteiten worden georganiseerd. Dit gebeurt allemaal door en voor ULC’ers. Ik vraag er meer over aan Quirine, tweedejaars ULC en vicepraeses van Sirius VI.

Hoe ben jij terecht gekomen bij het Utrecht Law College?
Ik ben niet via de normale weg binnen gekomen bij het ULC, ik ben in mijn eerste jaar namelijk via de zijinstroom binnen gekomen (dit houdt in dat je na periode twee van de reguliere rechtenopleiding overstapt naar het Utrecht Law College, red.). Ik zat tijdens de selectieprocedure in Australië, dus ik kon niet op toelatingsgesprek komen. Ik wist toen al wel dat ik naar het ULC wilde en kende de mogelijkheid om na een halfjaar alsnog in te stromen; gelukkig is dat gelukt!

Jij kunt dus ook goed de vergelijking maken met de reguliere rechtenopleiding?
Ik heb inderdaad een halfjaar tussen reguliere rechtenstudenten gezeten. Wat mij vooral opviel, waren de verschillen in houding en motivatie. ULC’ers zijn op z’n minst enthousiast. Niet iedereen is perse altijd perfect voorbereid, maar wel gemotiveerd om de discussie aan te gaan en vragen te stellen. Doordat je zoveel met elkaar praat en discussieert, leer je mensen veel sneller goed kennen en voel je je goed op je gemak in je werkgroep.

En als later ingestroomde ULC’er zit je dus nu in het bestuur van Sirius, goed gedaan! Kun je eerst even uitleggen wat Sirius is en doet?
Sirius is de studievereniging van het Utrecht Law College, waar iedereen lid van is. Sirius probeert iedereen een zo actieve rol als mogelijk te bieden binnen zijn studie. We organiseren inhoudelijke activiteiten, zoals lezingen en workshops, die voor verdieping zorgen. Ook kun je je opgeven voor modules. Je volgt dan zes lezingen over een bepaald onderwerp, puur voor jezelf, uit interesse en zonder tentamen. De modules zijn bedoeld om te verdiepen en te verbreden, ze gaan verder dan de normale vakken. Onderwerpen zijn bijvoorbeeld Recht en Journalistiek, of vreemdelingenrecht (zie voor meer informatie het kopje ‘modules’ onder ‘Utrecht Law College’, red.). Daarnaast is er ook veel ruimte voor sociale activiteiten, zoals het maandelijkse ULC-café en het gala.

Jullie gaan ook wel eens op reis bij het Utrecht Law College toch?
Er worden inderdaad elk jaar studiereizen georganiseerd. Voor eerstejaars is er de Londenreis. De Brusselreis is er ook elk jaar (in 2011/2012 zal deze naar Straatsburg gaan, red.), voor ouderejaars. Daarnaast wordt er elk jaar een verre reis georganiseerd, dit jaar is Istanbul de bestemming (in 2011/2012 is de bestemming Beijing, red.). Eerdere bestemmingen waren bijvoorbeeld New York of Dubai. Deze reizen zijn altijd vrijblijvend, de enige verplichte is de Londenreis in je eerste jaar.

Wat heeft Sirius op het gebied van excursies te bieden?
Van alles, echt de gekste dingen! We organiseren natuurlijk de standaard dingen, zoals excursies naar advocatenkantoren. Ook zijn we laatst naar het Internationaal Gerechtshof geweest. We organiseren ook hele andere dingen die misschien op het eerste gezicht niet zoveel met Rechten te maken hebben, zoals de geplande excursie binnenkort naar een vastgoedveiling.

Organiseren jullie met z’n zessen, als Siriusbestuur, al die activiteiten?
Nee, dat lijkt me een onmogelijke operatie! Sirius kent heel veel commissies. Het idee is dat zoveel mogelijk studenten meehelpen bij het organiseren van activiteiten. Je kunt als ULC’er zelf een commissie uitkiezen die jou leuk lijkt en er vervolgens voor solliciteren, eventueel door al wat ideeën kenbaar te maken. Elke commissie bestaat dus uit studenten die veel ideeën hebben en er voor gaan. Er is voor ieder wel iets, van de inhoudelijke activiteiten commissie (IAC) tot de sociale activiteiten commissie (SAC), of van de fotocommissie tot de Oprecht, het tijdschrift dat gemaakt en uitgegeven wordt door en voor ULC’ers. Het bestuur coördineert alle commissies en diens activiteiten en per commissie is er een bestuurslid dat alle vergaderingen bijwoont, als een soort aanspreekpunt.

En wat is jouw specifieke taak binnen het bestuur?
Ik coördineer voornamelijk alle commissies die over inhoudelijke activiteiten gaan. En als Michiel (Praeses Sirius VI, red.) op zeer mysterieuze wijze ziek wordt of verdwijnt, word ik de nieuwe praeses! Ik ben er veel tijd aan kwijt, maar krijg er ook ontzettend veel voor terug. Iedereen op het ULC is zo enthousiast. Je hoeft niet eerst je activiteiten als een gek te promoten voor er iemand meedoet. Het ULC bestaat alleen maar uit leuke, enthousiaste mensen. Dat is echt het leukste van het Law College.

Slokt het zijn van een actieve ULC’er niet al je tijd op? Woon je niet zo ongeveer in de bestuurskamer?
Nee, ik slaap hier nooit, er zitten hier muizen! Ik roei nog bij een vereniging, maar ben wel gestopt met werken bijvoorbeeld, dat was niet meer te combineren. Het verschilt natuurlijk wel of je één commissie doet (en dan weer wat voor één) of dat je een bestuursjaar doet. Je bepaalt zelf hoeveel tijd je erin stopt, de keuze ligt bij jezelf.

Tot slot, heb je nog een tip voor alle toekomstige ULC-potentieeltjes?
Het gaat niet alleen om de cijfers, maar ontplooi jezelf buiten school. Haal wel zoveel mogelijk uit je schoolresultaten, maar dingen ernaast zijn minstens zo belangrijk, zoals werk of reizen. Maar bovenal: begin met heel veel enthousiasme aan je ULC-leven, dat is het allerbelangrijkst!

Hugo, de sporter

Zijn studenten nou allemaal zuiplappen die standaard tientallen kilo’s aankomen? Die het woord sport niet meer kennen? Misschien komt het door alle zware studies, voor sport is dan geen tijd meer.. Is fanatiek sporten nog wel te doen als je op het ULC zit? Hugo, eerstejaars ULC, is een fervent schaatser. Ik praat met hem over de combinatie ULC en topsport.

Hoe kwam jij in aanraking met het Utrecht Law College?
Ik heb vooral informatie gelezen op de universiteitssite en in folders over het Law college. Die informatie sprak me erg aan. Een oud-leerling van mijn middelbare school deed ook het Law College, daar heb ik nog wat vragen aan kunnen stellen. Ik ben ook op de open dag van de universiteit geweest. Ik was vrijwel meteen heel enthousiast. De reguliere opleiding heeft toch een beetje het imago van een massale opleiding met weinig persoonlijke aandacht. De sfeer op het ULC leek me fijner.

Ik omschrijf jou als ‘de sporter’. Hoe serieus sport jij dan eigenlijk?
Ik schaats, ik doe aan het oer-Nederlandse langebaanschaatsen. Ik schaats eigenlijk al vanaf het moment dat ik kon lopen. Op het moment dat ik wedstrijden begon te rijden, bleek ik toch wel talent te hebben. Ik heb vervolgens in allerlei selecties gezeten en nu zit ik in mijn laatste jaar als junior, in de selectie van de provincie Utrecht. Ik schaats in de top tien van Nederland.

Nou, nou, dat is inderdaad redelijk serieus.
(lachend:)Ik word dan wel tiende hoor! Op het afgelopen NK Allround ben ik in ieder geval als tiende geëindigd.

En wat moet je allemaal doen voor zo’n tiende plek?
Ik train sowieso elke dag, zeven dagen per week dus. In sommige trainingsperiodes zelfs meer, zoals in september of oktober. Dat zijn de heftige periodes, dan train ik zo’n negen à tien keer per week. Ik sta niet perse elke dag op de schaatsen, maar wel minimaal vier keer per week. De andere dagen werk ik dan aan kracht of conditie op een andere manier.

Denk je dat zo’n zwaar sportleven een pre is om binnen te komen bij het Law College?
Ik denk het wel. Het ULC zoekt toch mensen die op hun middelbare school laten zien dat ze veel aankunnen. Met zo’n sportleven toon je dat natuurlijk goed aan, je laat zien dat je meerdere ambities hebt en deze kunt combineren. Als je goed kunt plannen en gedisciplineerd bent, is een ULC-leven prima te combineren met een sportleven, dat merk ik nu ook. Ik kan niet overal bij zijn, maar ik mis vooral de sociale activiteiten die ’s avonds plaatsvinden, zoals het maandelijkse ULC-café. Ik ga niet laat naar bed en ’s winters drink ik helemaal geen alcohol. Dan zijn de belangrijke wedstrijden en je merkt toch dat je twee à drie dagen niet lekker traint als je een avond gedronken hebt. Dat kan je in het winterseizoen echt niet hebben.

Jij zit dus echt nooit brak in de werkgroep?
Nee, echt nooit! Doordat ik overigens nooit drink, kan ik er ook helemaal niet tegen.

Daar zou je dus ook dagelijks op moeten trainen!
Ik weet niet of dat nou een hele goede combinatie is, maar bedankt voor de tip.

En zie jij, als sporter, veel verschillende type mensen binnen het Law College?
Ja, er zitten heel veel verschillende mensen op het ULC, dat is echt heel erg leuk! Er zijn ook mensen die bijvoorbeeld op hoog niveau muziek maken. Een meisje uit mijn werkgroep is net een week naar Polen geweest voor het Nederlands Studentenorkest. Maar niet alleen op het gebied van activiteiten zijn er veel verschillen, ook op het gebied van interesses binnen het recht. Er zijn bijvoorbeeld mensen die zichzelf later bij een groot advocatenkantoor zien, maar ook mensen die later bij de VN willen werken.

Je hoeft dus niet op topniveau te kunnen schaatsen om ULC’er te worden?
Nee, dat is inderdaad geen vereiste. Zoals ik net al aangaf, er zitten zoveel verschillende mensen op het Law College. Een aantal eigenschappen is belangrijk, vooral dat je ambitieus ingesteld bent. En je moet ook niet op je mondje gevallen zijn!

Maar, de grote vraag, hoe zie jij jezelf later: als Sven Kramer of Bram Moszkowicz?
Volgend jaar begin ik als senior, dat wordt wel wat zwaarder. Ik blijf schaatsen zolang ik het leuk vind, dat is het belangrijkste, verder maak ik niet zoveel toekomstplannen. Wereldkampioen zal ik waarschijnlijk niet worden, wellicht een wereldadvocaat.

Interview met Carrie van der Kroon (IIIe Sirius Bestuur)

Zie je jezelf als het type idealist?
Nee, ik zou mezelf niet indelen bij een typetje, misschien een lastig typetje, haha! Maar goed, je zou me wel kunnen zien als een gematigd idealist. Je moet soms je doelen bijstellen om realistisch te blijven, je kunt iets stap voor stap bereiken, maar je kunt niet in één keer wereldvrede eisen. Ik las laatst een quote waar ik wel om moest lachen :  “I’m not an idealist, I’m not a realist, but I’m a possible-ist”. Dat past bij mij, dat klopt wel.

Wat betekent het ULC voor jou?
Voor mij is het ULC mijn thuis geweest, het was meer dan een studie. Ik heb ervoor gekozen omdat ik zo deel uit kon maken van een groep mensen waarmee ik studiegerelateerde dingen kon doen (ook al vielen ze niet binnen het curriculum). Mijn werkgroep zag ik een beetje als familie en ook met de docenten had ik intensief contact. Het ULC was een beetje mijn ‘home base’ gedurende 3 a 4 jaar. Ik heb het gevoel dat ik mijn steentje wel heb kunnen bijdragen aan het ULC, ook omdat ik in het derde Siriusbestuur zat. Ik weet niet of iedereen écht begrijpt wat het ULC is, maar meestal krijgen mensen wel de strekking mee. Het gaat er voor mij om dat mensen gemotiveerd en enthousiast zijn, dat is voor mij het ULC. Het feit dat het ULC een honours-opleiding is, dat is voor mij niet belangrijk.

Hoe zou je een ULC’er omschrijven?
ULC’ers zijn enthousiaste mensen die zin hebben om iets van hun studie te maken. De bevlogenheid met activiteiten spat er vanaf. Het zit hem er niet in dat ULC’ers slimmer zijn, maar het bijzondere is dat de studenten er binnen een community helemaal voor gaan. Het is een keuze die je maakt, binnen het ULC ga je voor verbreding en verdieping als het gaat om rechten. Als je voor het ULC kiest, dan krijg je ruimte om je opleiding voor een groot deel zelf in te richten en mee te organiseren. Je moet niet bang zijn om initiatief te tonen en geen afwachtende houding innemen. Hoe slim je ook bent of hoe hoog je cijfers ook zijn, het gaat erom dat je wil meedoen. Als je genoeg initiatief toont dan kan het ULC jou de ruimte geven om je te ontwikkelen zoals je zelf wilt. Het meest waardevolle is denk ik nog wel je medestudenten. Je hebt waanzinnig veel aan hen, ook doordat je elkaar kunt attenderen op interessante lezingen, vakken, boeken en bijbanen bijvoorbeeld, die je echt persoonlijk kunt aanbevelen doordat je elkaar goed kent. Je weet waar elkaars interessegebied ligt.

Mensen denken vaak dat je met rechten advocaat of rechter kunt worden, maar er zijn toch nog veel meer mogelijkheden?
Dat klopt inderdaad. Toen ik op het ULC kwam wilde ik diplomaat worden, ik wilde graag in het buitenland op een ambassade werken. Nu heb ik die ambitie niet meer. Ik ben niet diplomatiek, en hou niet van politieke spelletjes. Ik kwam erachter dat ik pleiten heel leuk vond en dacht “Ik wil ook wel advocaat worden”. Dat is een mooi beroep, toch ben ik ook daar weer vanaf gestapt toen ik met kinderrechten in aanraking kwam. Positief recht vind ik niet interessant. Nu is mijn doel toch weer een internationale carrière, bij een NGO of misschien ook een universiteit. Daarbij ben je ook bezig met lobbyen voor de goede zaak. Uiteindelijk ben ik dus ongeveer weer terug bij wat ik voor ogen had toen ik begon met studeren. Ik wist toen nog niet dat deze richting bestond, maar het heeft wel met mijn oorspronkelijke idee te maken. Ik wil mijn eigen baan creëren, waarbij ik kinderrechten en mijn andere passie kan combineren: het freelancen als trainer presentator en coach voor jongeren. Ik werk bijvoorbeeld voor de Nationale Jeugdraad, waar ik coordinator van een groep trainers ben. Ik schrijf de trainingsprogramma’s en train coaches en trainers in hoe ze jongerengroepen moeten begeleiden en trainen. Ook doe ik bijvoorbeeld denktanks waarbij ik een groep begeleid bij een challenge waaruit een product moet ontstaan in korte tijd. Dat zijn leuke uitdagingen.

Wat zijn de doelen die jij nastreeft?
Waar ik nu mee bezig ben zijn kinderrechten en het jeugdstrafrecht. Ik maak me sterk voor kinderrechten. Uiteindelijk wil ik de maatschappij helpen met de kennis die ik heb opgedaan. Daarbij gaat het om empowerment. Op een gegeven moment had ik door hoe bijzonder de kansen waren die ik heb gekregen, ik ben best wel bevoorrecht. Je kan daar snobistisch over gaan doen, maar je kunt die kennis ook delen zodat je daarmee anderen kunt helpen die die kansen niet gehad hebben. Ik denk dat ik iets goeds kan doen met de dingen die ik heb geleerd, en ik vind het ook prachtig om te zien als mensen daar echt wat aan hebben. Dat mensen onafhankelijk worden en zelfstandig uit de voeten kunnen met kennis die ik  heb overgedragen, is mooi.

Waarom heb jij zelf voor het ULC gekozen?
Ik wilde niet verzuipen, ik floreer in een kleine gemeenschap, als ik de mensen om me heen goed ken en weet waar zij zich mee bezig houden. Het is fijn om gezien te worden, niet als eenheidsworst, maar dat je aandacht krijgt als je iets anders wil doen dan normaal, iets extra’s.

Er worden ook veel mensen afgewezen, kunnen die alsnog aan hun trekken komen denk je?
Ja ik weet dat wel zeker, sommige mensen kiezen er zelfs bewust voor om geen ULC te doen. Die mensen bereiken ook wat ze willen en zijn zeker niet minder slim of niet capabel genoeg. Ze bereiken hun gewenste resultaat via een andere weg, en kunnen met hun  inzet natuurlijk ook aan hun trekken komen.

Hoe zie jij het ULC in de toekomst?
Ik hoop dat er ruimte blijft voor gekkigheid; mensen die opstaan en iets organiseren, het ULC moet een creatieve broedplaats blijven. Ik kijk nu al een tijdje vanaf de zijlijn en zie dat het steeds georganiseerder wordt. Er ontstaan randvoorwaarden. Dat is heel mooi, maar niet ten koste gaan van de creativiteit en het eigen initiatief van studenten. Ik hoop dus dat de nieuwe  generatie studenten initiatief neemt en met nieuwe activiteiten en onderwerpen een voor hun gewenste, persoonlijke invulling geeft aan hun opleiding.

Interviewserie door Laura ter Steeg en Sari Tollenaar, 2010/2011